Waarom ik het lastig vind om mensen te vertellen dat ik een blog heb | Storytime

Zoals jullie aan de titel kunnen lezen, ga ik jullie vertellen waarom ik het lastig vind om mensen te vertellen dat ik een blog heb. Zo simpel als het maar kan zijn; ik werd gepest.

Als ik het over mensen heb, dan bedoelde ik het over mensen in mijn directe omgeving. Mensen die ik niet direct ken, andere bloggers en geïnteresseerden in groepen voor bloggers op Facebook, kan ik gerust vertellen dat ik al weer eens een blogje heb geschreven. Ik kan aan hen gerust eens vragen: “Hé, wil je eens een kijkje nemen op mijn blog?!”. Dat vind ik lastiger om te doen bij mensen die ik ken (of bij mensen die ik ooit heb gekend). En dat komt omdat ik inderdaad werd gepest.

Vroeger, als peuter en als kleuter, was ik een normaal gebouwd kind. Niet super mager, geen dikkertje. Dat veranderde toen ik naar de lagere school ging. In het eerste of het tweede studiejaar van het lager onderwijs begon ik bij te komen. Niet extreem, ik veranderde niet meteen naar het meisje met zwaar overgewicht, maar overgewicht had ik zeker en vast. En dat heb ik nog altijd. Ik ben sindsdien nooit meer de slanke geweest in de groep. Wat eigenlijk niet zo erg is. Als kind verandert je lichaam altijd. Je groeit wel uit je vetjes uit! In de eerste jaren van de lagere school ging dit goed. Naar mijn gewicht of mijn figuur werd niet gekeken. Maar dat veranderde in de loop van de lagere school. Zo moesten we bijvoorbeeld voor de turnlessen ons steeds omkleden in een gemeenschappelijke ruimte. En je kent dat; meisjes beginnen zich al vroeg met elkaar te vergelijken. Ik werd aangeduid als de dikke leerling, als diegene die minder goed was in turnen. Bij groepssporten werd ik bijvoorbeeld als laatste gekozen. Hoogspringen kon ik ook niet, ‘door mijn gewicht’. Er werd met mij gelachen, waardoor mijn zelfbeeld naar beneden ging. Door het dalen van mijn zelfbeeld was ik ook minder goed in dat turnen. Het minder goed zijn in het turnen werd bij anderen opgemerkt als het ook minder goed zijn in andere dingen, bvb. in knutselen, tekenen, rekenen, zingen, … . Of dat gevoel had IK toch. Dit laag zelfbeeld toonde zich het niet zelfzeker zijn ten opzichte van anderen. Wanneer ik een spreekbeurt moest doen, wanneer ik moest spreken voor de klas, wanneer alle ogen op mij waren, ging ik het niet goed doen. Dan had ik stress tot de moment dat ik voor de klas stond. Er was zelfs een moment in het zesde studiejaar dat ik gewoon begon te huilen wanneer ik een liedje moest zingen voor de klas. Ik durfde gewoon niet. Hiermee werd dan ook nog eens gelachen. Er werden berichtjes naar mij gestuurd op MSN (ja, dat was de tijd van MSN). Men schreef: “Hé dikkertje, hé zwijntje, …” gevolgd door andere lelijke dingen. Alles wat ik in dat laatste jaar van de lagere school deed, werd beoordeeld als fout, als niet goed genoeg, als een reden om me nog maar eens zwijn te laten noemen.

En opeens was het terug 1 september. Ik ging eindelijk naar de middelbare school. Ik was nog steeds één van de dikkertjes op school, maar ik was zeker en vast niet de enigste. Ik kwam op een school terecht in de stad. Op deze school zaten niet veel kinderen die bij mij op de lagere school hadden gezeten. Ik vond mijn weg, ik maakte vrienden. Een grote vriendengroep had ik niet, ik was niet de populairste. Maar dat maakte niet uit. Ik werd aanvaard door enkele mensen, ik werd niet meer gepest (of toch veel minder, waardoor het voor mij niet meer aanvoelde als pesten). Ik voelde me goed bij bepaalde mensen, ik voelde me vrijwel goed op school. Toch waren mijn onzekerheden er nog. Alles wat ik deed, kon beoordeeld worden. Alles wat ik deed, was of kon niet goed genoeg zijn. Spreken voor de klas ging moeilijk. Teksten schrijven die voorgelezen konden worden, ging moeilijk. Tekeningen maken die in de klas werden opgehangen, was moeilijk. Zingen voor een hele groep was moeilijk. Ook het tonen van mijn huiswerk aan mijn ouders (gewoon om eens mijn schrijffouten na te kijken bijvoorbeeld), was moeilijk. Me laten ondervragen voor een toets of een examen was moeilijk. Zelfs mondelinge examens tijdens mijn laatste jaren van het secundair onderwijs vond ik heel moeilijk. Ik was bang om fouten te maken, om het niet goed genoeg te doen. Ik was bang voor mensen hun oordeel. Maar hun oordeel was nu: “Ze kan het gewoon niet, ze heeft niet gestudeerd!”.

En dit zit allemaal nog steeds een beetje in mij. Ik ben bang om mijn teksten te laten lezen door mensen die ik ken, vooral door mensen die ik al langer ken of van vroeger ken. Volgens mij was ik vroeger vaak niet goed genoeg, maakte ik fouten, dus zal ik vandaag ook niet goed genoeg zijn, zal ik nog fouten maken. Waarom zou ik een blog maken met artikels over mijn ervaringen etc.? Ik ben er niet goed genoeg in, ik ga fouten maken.

Toch weet ik dat dit laatste gewoon iets is dat in mijn hoofd zit. Ik ben bang voor hun oordeel, en weet daar soms nog geen blijf mee. Ik vat of vatte het soms te vaak op als kritiek, niet als feedback.

Maar toch heb ik besloten om mijn eigen blog op te starten. Laat die oordelen maar komen. Ik probeer het aan te nemen als feedback. Tenzij het onterechte commentaar is. Zwijn moet je me ook niet meer noemen. Dat apprecieer ik niet.

Ondertussen ben ik ook al enkele maanden afgestudeerd als leerkracht en werk ik ook als leerkracht. De lerarenopleiding heeft me leren praten voor groepen, zowel voor medestudenten als voor leerlingen. Het heeft me durven durven, het heeft me durven praten, het heeft me durven niets aan te trekken van andermans mening maar leren omgaan met feedback en oordelen. Wees gerust, ik ben nog niet de leerkracht die ik moet zijn. Ik moet nog veel leren. Maar kijk eens van waar ik kom?! Ik durfde als kind niet praten voor een groep, en wat doe ik nu dagdagelijks?! De lerarenopleiding heeft me leren durven en doen. Hierdoor kan ik nu dingen doen waar ik het vroeger lastig had; leerkracht zijn, oftewel voor groepen spreken en al een heel lange droom; een blog schrijven.

Toch heb ik nog steeds dat bang hartje om mijn blog te tonen aan bijvoorbeeld familieleden of (oude) kennissen. Hopelijk vinden zij mijn blog goed en gaan ze niet te hard oordelen!

Wat denk jij er van?

Veel liefs,

Amelie

Advertenties

40 gedachten over “Waarom ik het lastig vind om mensen te vertellen dat ik een blog heb | Storytime

  1. Wat knap dat je je zo kwetsbaar opstelt en dit hier neerzet, maar je mag trots zijn op je blog (en jezelf). Er zullen altijd mensen zijn die jou / jouw blog leuk vinden en mensen die het niets vinden. Aangezien je het nooit voor iedereen goed kan doen, probeer ikzelf me nooit te veel van andersmans mening aan te trekken.

    Liked by 1 persoon

  2. Wat knap dat je dit deelt! Heftig wat je allemaal hebt meegemaakt, ik ben ook gepest op de basisschool en dat heeft mij ook heel onzeker gemaakt, dat merk ik nu ook nog steeds. Zelf ben ik nu ook leerkracht geworden en net afgestudeerd, ik hoop dan ook dat ik kinderen een leuke tijd op de basisschool kan geven!

    Liked by 1 persoon

  3. Wat knap van je dat je al zoveel van je angsten bent aangegaan! Je angst voor praten voor een groep en om fouten te maken. Juist door je ervaringen denk ik dat je een sensitieve en fijne lerares bent en zult zijn. Ik hoop dat er een dag komt dat je trots zijn op je blog je angst voor kritiek mag gaan overwinnen, zodat je met veel enthousiasme en plezier je blog kan laten zien aan je familie en vrienden! Xxx

    Liked by 1 persoon

  4. Wees gewoon jezelf! Iedereen is mooi en uniek op zijn eigen manier!
    Je hebt een mooie blog, die mag er zeker zijn.
    Fijn dat je zo gegroeid bent als persoon en zelfverzekerd,
    mijn blog en het vele schrijven heeft me ook geholpen om mezelf te leren zijn
    en voor mezelf op te komen.
    Knuffel, je komt er wel!

    Liked by 1 persoon

  5. Super stoer!! Dat jij jezelf zo laat zien. Heel herkenbaar en geweldig om te lezen dat je jezelf zo ontwikkeld hebt. Je schrijft dat je nog niet de leerkracht bent die je zou moeten zijn… wanneer ben je dat wel dan? En vooral van wie moet je dat zijn? Let met dit soort gedachten goed op jezelf.. gedachten zijn geen feiten 😉 Let vooral op de kinderen (en ouders) Volgens mij vinden zij jou als juf goed zoals je bent.

    Liked by 1 persoon

  6. Ik vind het heel knap geschreven! Snap die onzekerheid heel goed. Ondanks dat je al inziet dat je van ver gekomen bent lijkt onzekerheid je nog te kwellen. Wellicht helpt het boek Denk je sterk? Of een coach? Onzeker zijn kan je hele leven lang je achtervolgen terwijl het afstamt uit je kindertijd. Heel veel succes met je blog en in je kracht staan!

    Liked by 1 persoon

  7. Wat een belachelijk herkenbare blog!
    Ik heb exact hetzelfde alleen was het bij mij zeker niet over op het vmbo. Het werd nog erger voor hoever dat kon!
    Maar goed inmiddels kan ik er dus prima mee omgaan (meestal dan!)
    Maar het maakt me indd onzeker.
    Maar lieve meid je bent het waard! Echt!

    Alle liefs maaike xx

    Liked by 1 persoon

  8. Ik vind het knap dat je ondanks je angsten toch een leerkrachtenopleiding gedaan hebt. Bij mij weten ook niet superveel mensen wie ik goed ken dat ik een blog heb. Ook op het werk zou ik schrik hebben van de reacties

    Liked by 1 persoon

  9. Heel herkenbaar! Ik zat/zit met hetzelfde probleem (en schreef daar trouwens ook een blogpost over); mijn blog delen op facebookgroepen kan ik best want die mensen ken ik niet, maar tegen iemand die ik ook echt ken dat ik blog? Ik schaamde me er gewoon te hard voor om de een of andere reden. Toch heb ik mijn moed verzameld en de link naar mijn blog op mijn instagramprofiel gezet (klein beginnen, dacht ik) en zo hebben enkele mensen ontdekt dat ik blog. En eigenlijk vielen die reacties best goed mee! Stapje per stapje lukt het wel 😉

    Liked by 1 persoon

  10. Knap dat je dit zo durft te schrijven! Ik ben ook gepest vroeger en dat heeft bij mij veel kapot gemaakt. Ik heb er een angststoornis aan over gehouden waar ik nog dagelijks moeite mee heb. Maar we gaan door we komen er wel, jij ook. Kijk eens wat je al bereikt hebt met je opleiding en je blog, je schrijft hartstikke goed en dat vinden je vrienden en kenissen vast ook!

    Liked by 1 persoon

  11. Mooi geschreven en wat herkenbaar ook! Toen ik mijn blog begon, deelde ik mijn berichten op Facebook, waardoor mijn directe omgeving het ook zag. Dus daar heb ik geen moeite mee. Wat ik soms wel lastig vind is om erop te vertrouwen dat ik een leuk blog heb en goed opweg ben. Ook al valt ie misschien een beetje buiten de populaire niches vanwege de onderwerpen.

    Liked by 1 persoon

  12. Ik vind je superstoer! ✌️
    Het is vreselijk dat het gepest van vroeger nog zoveel invloed heeft op je latere leven, zelf ben ik vroeger ook gepest, dus ik weet ook wat een laag zelfbeeld is.
    Ik denk dat jij een geweldige leerkracht bent, juist vanwege hetgeen wat je hebt meegemaakt.
    Het onzekere over je blog is ook herkenbaar, al ben ik er nu wel overheen aan het komen, een jaar geleden schreef ik semi-anoniem, nu mag iedereen weten dat ik het ben.
    Lekker doorgaan zoals je bezig bent, het gaat erom dat jij doet wat goed voelt! 😊

    Liked by 1 persoon

  13. Hier een oud leraar ( of nouja niet echt oud, maar je snapt wat ik er mee bedoel haha ). Ik kan me helemaal vinden in je verhaal. Ik werd vroeger niet echt gepest, maar had wel al vroeg een negatief zelfbeeld. Heel vervelend en vooral vermoeiend. De lerarenopleiding heeft ook mij geholpen om steviger in mijn schoenen te staan. Want hee, als je een groep van 30 puberende vmbo’ ers aan kan moet een leeftijdsgenootje met een oninteressante mening toch helemaal lukken? Ga daarom vooral door met bloggen en blijf ook vooral zo eerlijk als je hier bent 🙂 Dat maakt je bijzonder!

    Liked by 1 persoon

  14. Ik ben zelf ook heel onzeker, ook lang gepest geweest. Ik blog al meer dan een jaar en bijna niemand die ik ken weet het… Ik heb nog maar pas op mijn fb account een foto van mij durven plaatsen zodat mensen weten wie de blog schrijft, maar het zeggen… neen.

    Liked by 1 persoon

  15. Het zeggen dat je blogt is niet zo moeilijk. An dexweg timmeren om lezers te krijgen is een lastiger iets en daarbij een raar iets om dat wat je (en ik dus ook) graag doet te verdedigen.
    Wat dat pesten betreft, jij bent gegroeid, de pesters misschien niet. 💪🏽

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s